கம்யூனிசமும் சோஷலிசமும் களேபரங்களும் – 4

கம்யூனிசமும் சோஷலிசமும் களேபரங்களும் – 4: .. "புதிய ஓய்வூதிய திட்டத்தின்" மூலம் ஓய்வூதியம் பெற்றிருந்தால், அவருக்கு பொருளாதாரம் நல்ல நிலையில் இருக்கும் போது 25000 ரூபாயாக கிடைத்திருக்கும். ஆனாலும் பொருளாதாரம் தேக்கநிலையில் இருக்கும்போது அது 10000ஆக குறையவும் வாய்ப்பு உண்டு. இதில் என்ன தவறு காண முடியும்? பொருளாதாரம் தேக்க நிலையில் இருக்கும்போது, இந்தியாவில் கோடிக்கணக்கான பொதுமக்கள் வேலைகளை இழந்தும், பற்றாக்குறையாலும் பாதிக்கப்படுவார்கள். ஆனால் ஒரு தொகுதியினர் மட்டும் சொகுசாக வாழ வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது எவ்வளவு நேர்மையற்ற, துணிவற்ற, வாதம்?..

கம்யூனிஸமும் சோஷலிஸமும் களேபரங்களும் – 3

கம்யூனிஸமும் சோஷலிஸமும் களேபரங்களும் – 3: கம்யூனிஸத்தை எதிர்க்கும் இந்தியாவின் ஒரு வலது சாரிக் காரரையும், அமேரிக்காவின் ஒரு இடது சாரிக் காரரையும் உதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். இருவருமே நகைச்சுவையை வைத்துதான் அரசியல் விமர்சனத்தை முன்வைப்பவர்கள்.... பெரு நோய்கள் ஏற்படுகையில், ஏழைகளால் தனியார் மருத்துவத்தின் செலவுகளை ஏற்க முடியாது. அரசு மருத்துவமனைகளில் மருத்துவம் கிடைக்காது. தற்பொழுதைய நிலையில் அவர்கள் அந்த நோய்களுடனேயே வாழ்ந்து மடிகிறார்கள்... அரசு வருவாயில், ஊழியர்களுக்கான சம்பளம் மற்றும் ஓய்வூதியமே 24 சதவிகிதமாக மாறியுள்ளது...

கம்யூனிஸமும் சோஷலிஸமும் களேபரங்களும் – 2

கம்யூனிஸமும் சோஷலிஸமும் களேபரங்களும் – 2: "The Great Leap Forward" என்பதைப் பற்றி நாம் அனைவரும் அறிவோம். அதில் கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை கோடி மக்கள் இறந்து போனதாக, கம்யூனிஸ்டுகளால் நியமித்த குழுவே அரசுக்கு அறிவித்தது. இந்த அறிக்கை சில வருடங்களுக்கு முன் பொதுவில் கசிந்ததில், அந்த நிகழ்வில் பலரால் கவனிக்கப்படாத ஒரு கொடூரமும் நடந்தது தெரியவந்தது. நிலங்களை கட்டாயமாக அரசாங்கம் கையகப்படுத்தும் முனைப்பில் மாவோவின் அல்லக்கைகள் இருக்கையில், அதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்த நில சொந்தக்காரர்கள் 7 இலட்சம் பேர் வரை கொடூரமாக கொல்லப்பட்டு அவர்களின் நிலங்கள் கையகப்படுத்தப்பட்டன. அதே வெட்கம் கெட்ட சீன கம்யூனிஸ்ட் அரசு, 1979க்கு பின், சீனர்கள் நிலங்களை வாங்கி சொந்தமாக்கிக் கொள்ளவும்,தொழில்களை தொடங்கவும் அனுமதி அளித்தது. இன்று சீனா அடைந்துள்ள பிரம்மாண்டமான வளர்ச்சிக்கு பின்னால் இந்த ஒரே ஒரு விஷயமே முக்கியம் என்பது என் தீர்மானமான கருத்து. நாட்டிற்காக மட்டுமே உழைக்க வேண்டும் என்பதெல்லாம் மனித இயற்கைக்கு முரணானது. தனக்காகவும், தன் சந்ததிக்காகவும் உழைத்து, சேர்ப்பதில்தான் ஒரு மனிதனுக்கு ஊக்கம் ஏற்படும். அதனாலேயே, நாட்டின் பொருளாதாரம் முன்னேறும் என்பதே சரியான வழியே தவிர,பணக்காரர்களை கொன்று போடுவதால், நாடு முன்னேற வாய்ப்பே இல்லை. இன்றைய சீன முன்னேற்றத்தில்,பெரும் பணக்காரர்கள் உருவாகி உள்ளார்கள். அவர்களின் சாமர்த்தியமான வர்த்தகங்களினால்தான் சீன அரசிற்குவரி வருமானம் பெருகியுள்ளது. அதைக் கொண்டே, மக்கள் நல திட்டங்களை செயல்படுத்த முடிகிறது.

கம்யூனிஸமும் சோஷலிஸமும் களேபரங்களும் – 1

கம்யூனிஸமும் சோஷலிஸமும் களேபரங்களும் – 1: இந்த கட்டுரையில் கம்யூனிஸத்தை முழுமையாக எதிர்த்து எழுதப் போகிறேன். ஆனால் பொதுவுடைமையின் சில கூறுகளாவது மனித சமூகம் உள்ளவரை எல்லா நாடுகளிலும் கடைபிடிக்கப்படும் என்ற எதார்த்தத்தை உணர்கிறேன்... 1990க்கு பிறகு, வாலை சுருட்டிக் கொண்டிருந்த கம்யூனிஸ்டு அரக்கன், நன்றாகவே நாக்கை நீட்டிக் கொண்டு,வேட்டைக்கு வெளிக் கிளம்பி விட்டான்... இடதுசாரி பொருளாதார கொள்கையை அனுசரித்தவர்களே, சந்தை பொருளாதாரத்தின் பயன்களைக் கண்டவுடன், தங்கள் சிந்தனைகளை மாற்றிக்கொள்கிறார்கள்...

மரபணுவில் புகுந்த வைரஸ்

மரபணுவில் புகுந்த வைரஸ்:
மறைக்கப்பட்ட இந்தியா / அத்தியாயம் 9
இந்தியாவுக்கு 1947 ஆகஸ்ட் மாதம் 15-ம் தேதி நள்ளிரவில் சுதந்தரம் என்ற ஒன்று கிடைத்ததாகப் பொதுவாக நம்பப்படுகிறது. இந்த 65 ஆண்டுகளில் பெரும்பாலான காலத்தை ஒற்றை ராஜ குடும்பமே ஆட்சி செய்து வந்திருக்கிறது (வருகிறது) என்றாலும் இந்தியாவில் மக்களாட்சி என்ற ஒன்று நடப்பதாகத்தான் நம்பப்படுகிறது. இல்லாத விஷயங்கள் இருப்பதுபோல் நம்பப்படும் தேசத்தில் இருந்த விஷயங்கள் இல்லாததாகத்தானே நம்பப்பட முடியும். அப்படி நம்பப்படுவதால்தான் இப்படியான நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது என்பதுதானே வேதனையான உண்மை.
மேற்குலகம்தான் தொழில்நுட்பத்திலும் விஞ்ஞானத்திலும் உயர்ந்தது என்பது ஏற்றுக்கொள்ளவைக்கப்பட்ட சித்தாந்தமாக இன்று இருக்கிறது. இந்திய தாகத்துக்கு இளநீரையும் மோரையும்விட சாக்கடைத் தண்ணீர் நிறத்திலான பெப்ஸியும் கொக்ககோலாவும்தான் உகந்தது என்று ஆக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆண்டில் 300 நாட்கள் சூரியன் சுட்டெரிக்கும் தேசத்துக்கு மேற்குலகம் ஒதுக்கித் தள்ளிய அபாயகரமான அணு மின்சாரம்தான் சிறந்தது என்று பெரும்பாலான இந்திய அறிவுஜீவி மற்றும் விஞ்ஞானி வர்க்கம் கிளிப்பிள்ளைபோல் கத்திக்கொண்டுவருகிறது. முன்னோர்களைப் பழிக்கும் சமூகம் வாரிசுகளைக் காவு கொடுப்பதில்தான் போய்முடியும் என்பதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணமாக நம் தேசம் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது.
கடந்த காலத்தில் நாம் யாராக இருந்தோம் என்பது நமக்குத் தெரியாமல் போனதால் வந்த விளைவுதான் இது. காலனிய ஆதிக்கம் என்பது வெறும் பவுதிக தளத்தில் மட்டுமே நடந்த ஒன்றல்ல. அது மக்களின் மனங்களையும் சேர்த்தேதான் அடிமைப்படுத்துகிறது. ஆதிக்கவாதிகள் போன பிறகும் அவர்களுடைய ஆட்சி தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. இறகுகள் வெட்டப்பட்ட கிளியானது கூண்டைத் திறந்துவிட்டாலும் பறந்து செல்லாமல், சீட்டை எடுத்துக்கொடுத்துவிட்டு தன் பழைய இடத்துக்குத் திரும்புவதுபோல் நாமும் சுதந்தரம் கிடைத்த பிறகும் எஜமான விசுவாசத்துடனே இன்றும் சிந்தித்து செயலாற்றி வருகிறோம். நேற்று காலனிய சக்திகள் நம்மை அடிமைப்படுத்தின. இன்று உலகமயமாக்கல் சக்திகள் நம்மை ஆட்சி செய்துவருகின்றன. இத்தகைய ஆட்சிகளின் வலிமை என்பது நம் கைகளைக் கொண்டே நம் கண்களைக் குத்த வைப்பதிலும் அப்படி கண்களை இழந்து அவர்கள் தரும் கண்ணாடிகளை அணிந்து கொள்வதுதான் உலகைப் பார்ப்பதற்கான சிறந்த வழி என நம்பவைப்பதிலும்தான் இருக்கிறது.
கடந்த காலத்தைப் பழிப்பது என்பது கடந்த காலத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டு செய்யப்படும் ஒன்றாக இல்லாமல், அதுதான் முற்போக்கு என்ற பேதைமையில் முன்னெடுக்கப்படுகிறது. இன்று இந்தியாவின் மிக உயர்ந்த கல்வியைப் பெறும் வர்க்கமானது ஒன்று மேற்குலகைத் தேடி ஓடும் ஒன்றாக இருக்கிறது. அல்லது மேற்குலகின் நலனை இங்கிருந்தபடியே நிறைவேற்றித் தரும் ஒன்றாக இருந்துவருகிறது. படைப்பூக்கம் என்பதோ நமது தேவைகள் சார்ந்து சிந்திக்க வேண்டும் என்பதோ அறவே இல்லாமல், மேற்கின் மதிப்பீடுகளை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு நடப்பதில் பெரு மகிழ்ச்சி அடைவதாக இருந்துவருகிறது. மேற்கின் ஆராதகர்களாக இருக்கும் அந்த இந்தியக் குழுவானது, அவர்களிடமிருந்து தேச பக்தியைக் கற்றுக்கொண்டு சொந்த தேசத்தை மேம்படுத்துவதற்குப் பதிலாக இந்திய முகத்தை மறைத்து, மேற்கத்திய முகமூடியை அணிந்துகொண்டு பரிதாபத்துக்குரிய கோமாளியாக உலக அரங்கில் வலம் வந்துகொண்டிருக்கிறது.

உலகமயமாக்கல் என்பது ஒவ்வொரு தேசமும் பரஸ்பர நலன் பெறும் வகையிலான பரிமாற்றத்தில் ஈடுபடுவதற்குப் பதிலாக ‘வளர்ந்த’ நாடுகள் வளரும் நாடுகளைக் கபளீகரம் செய்யும் ஒன்றாக ஆகிவருகிறது. அனைவருக்கும் நல்ல கல்வி, மருத்துவம், நீர் தேங்காத சாலைகள், பேரிடர் மேலாண்மை, கழிவுப் பொருள் மேலாண்மை, சுற்றுச் சூழல் பாதுகாப்பு என இன்று இந்தியாவுக்கு அந்நிய முதலீடும் தலையீடும் தேவைப்படும் எத்தனையோ துறைகள் இருக்க நமக்கு சற்றும் தேவைப்படாத துறைகளில் அந்நிய நிதி அபரிமிதமாகக் கொட்டப்படுகிறது.
எங்கோ கடலில் பெட்ரோல் ஆலை வெடித்து நூற்றுக்கணக்கில் பறவைகளும் மீன்களும் இறந்து போனதற்கு கோடிக்கணக்கில் நஷ்ட ஈடு கேட்கும் சாமர்த்தியசாலிகள், ஆயிரக்கணக்கில் மனித உயிர்கள் மடிந்து போன சம்பவத்தில் நிறுவனத்தை வேறு பெயரில் மாற்றிக் கொண்டு சட்டத்தின் இடுக்குகளினூடாக உடலைக் குறுக்கிக்கொண்டு செல்வதை வர்த்தக நிபுணத்துவமாகப் பார்க்கும் நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதைவிடக் கொடுமை, விபத்து ஏற்பட்டால் எங்களுக்கு பொறுப்பு இல்லை என்று எடுத்த எடுப்பிலேயே எழுதி வாங்கிக் கொள்ளும் ஒரு நிறுவனத்துக்கு வக்காலத்து வாங்கத்தான் எவ்வளவு பெரிய அறிவிஜீவிக் குழு. மரபணுவிலேயே வைரஸ் புகுந்துவிட்டதென்றால் நோயை எப்படி ஒழிக்க முடியும்?

சுயமாகச் சிந்தித்து வந்த காலத்தில் தொழில் நுட்பத்திலும் விஞ்ஞானத்திலும் இந்தியா சிறந்து விளங்கியிருக்கிறது என்ற உண்மையானது இன்று யாரும் கேட்க விரும்பாத ஒன்றாக ஆகிவிட்டிருக்கிறது. இந்திய தொழில்மயநீக்கமும் பிரிட்டனின் தொழில்மயமாக்கமும் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்த ஒன்றுதான் என்று பண்டிட் மதன்மோகன் மாளவியா சொன்ன வார்த்தைகள் மிகவும் துல்லியமாக அந்த சரித்திர சோகத்தை சொல்லிவிட்டிருக்கிறது.
மேற்கத்திய விஞ்ஞானம், தொழில்நுட்பம் ஆகியவற்றை இந்தியாவில் முடுக்கிவிடுவதற்காக 1916-18-ல் அமைக்கப்பட்ட இந்திய தொழில்துறை கமிஷனில் இந்திய தரப்பு அங்கத்தினராக இருந்த மாளவியா, கப்பல் கட்டுதல், இரும்பு உருக்குதல், நெசவு, விவசாயம் என பல்வேறு துறைகளில் கணிசமான சாதனைகளை நிகழ்த்தியிருக்கும் இந்தியாவின் தொழில் பாரம்பரியத்தை ஒரேயடியாக நிராகரிப்பதை எதிர்த்து தன் கண்டனத்தை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். பி.என். பாஸு இந்தியாவின் தொழில்துறை பின்னடைவு பற்றிக் கருத்துக் கூறுகையில், இந்தியாவுக்கு நடைமுறை சார்ந்து சிந்திக்கும் மனிதர்கள் தேவைப்பட்ட போது ஆங்கிலோ சாக்ஸன் இலக்கணத்தை மனனம் செய்து ஒப்பிக்கும் பண்டிதர்களை பிரிட்டிஷார் இந்தியாவில் அறிமுகப்படுத்திய கல்வி உருவாக்கியது என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
விஷ்வகர்மா மஹாஜன் குழுவின் செயலாளர் மேற்கத்திய பாணி தொழில்நுட்பத்தையும் விஞ்ஞானத்தையும் இந்தியாவில் கண்மூடித்தனமாகத் திணிப்பது பற்றிக் கருத்துத் தெரிவிக்கையில், இந்தியாவின் முதுகெலும்பாக இருக்கும் கைவினைக் கலைஞர்களின் சமூகமானது இந்தக் கல்வியால் எந்தப் பயனும் பெறப்போவதில்லை. இந்திய பாரம்பரியத் தொழில் துறையில் இருந்து முற்றாக துண்டிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த அறிவிஜீவி வர்க்கமானது நம் சமூகத்துக்குப் பெரும் கேட்டையே விளைவித்து வருகிறது என்று வேதனையுடன் தெரிவித்திருக்கிறார். அந்த கமிஷனுக்கு முன்பாக சாட்சியம் அளித்த ஒரு ஆங்கிலேயர், இந்திய சாதி அமைப்பானது தொழில் மயமாக்கத்தில் ஆக்கபூர்வமான பங்களிப்பை ஆற்றியிருக்க முடியும். ஒவ்வொரு சாதியும் ஒரு தொழிற்சங்கம் போலச் செயல்பட்டிருந்தால் நல்ல பலன் கிடைத்திருக்கும். ஆனால், அந்த வாய்ப்பு நழுவிப்போய்விட்டது. ஒவ்வொரு சாதியும் கல்வி அமைப்பின் ஒரு அலகாகக் கருதப்பட்டிருந்தால் நடந்திருப்பதே வேறாக இருந்திருக்கும் என்று தெரிவித்திருக்கிறார்.
இந்தியாவின் தொழில்நுட்ப மேன்மையானது இன்று ஏதோ இட்டுக் கட்டிச் சொல்லும் ஒன்றாக நம்மாலேயே பார்க்கப்படும் நிலை உருவாகிவிட்டிருக்கிறது. ஆனால், 16-18 நூற்றாண்டுகளில் இந்தியாவில் இருந்த ஐரோப்பிய விஞ்ஞான ஆய்வாளர்களுக்கு இந்தியா வேறொன்றாகத் தெரிந்திருக்கிறது. அவர்கள் இந்தியாவில் மேற்கொண்ட ஆராய்ச்சிகளும், காட்டிய அக்கறையும், கடனாகப் பெற்றுச் சென்றவையும் ஏராளம். நன்றியோடு அவர்கள் அப்போது பதிந்து வைத்திருக்கும் ஆவணங்கள், காதுள்ளவர்கள் கேட்கவும் கண்ணுள்ளவர்கள் பார்க்கவும் ஏற்ற வகையில் மூடப்பட்ட அறைகளில் இன்றும் காத்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன.
இந்தியாவில் பயன்படுத்தப்பட்ட கலப்பை, ஐஸ் தயாரிக்கும் முறை, எஃகு தயாரிப்பு முறை, கட்டடங்கள் கட்டும் முறை, அதற்குப் பயன்படுத்திய பொருட்கள், தொழில்துறைகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட வேதிப்பொருட்கள் இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இந்தியாவில் செய்யப்பட்ட பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி என இந்தியா தொழில்நுட்பத்தின் முன்னோடியாக இருந்திருக்கிறது. பிரிட்டிஷாரின் ஆவணங்களில் உள்ள வார்த்தைகளின் வழியாக வரையப்படும் இந்தியாவின் சித்திரமானது பேரழகுடன் திகழ்கிறது. அதைப் படிக்கும்போது, சூரியனே ஆனாலும் அதைப் பார்த்தபடி நிற்பவருக்குத்தான் வெளிச்சம் கிடைக்கும். எதிர் திசையைப் பார்ப்பவருக்கு இருண்ட நிழல்தான் தெரியும் என்பது உறுதிப்படுகிறது.
0

Share/Bookmark

‘மனித மலத்தை மனிதனே அள்ளும் தேசம்!’

‘மனித மலத்தை மனிதனே அள்ளும் தேசம்!’:
மறைக்கப்பட்ட இந்தியா / அத்தியாயம் 8
கடந்த காலத்தில் உலகின் பிற பகுதிகளில் இருந்ததைவிட மேலான நிலையில் இந்தியாவில் கல்வியும் தொழில்நுட்பமும் இருந்திருக்கிறது என்று சொல்லும்போது அதை மறுதலிப்பவர்கள் பொதுவாக முன்வைக்கும் குற்றச்சாட்டு என்னவென்றால், என்னதான் உயர்வாக இருந்திருந்தாலும் மனித மலத்தை மனிதரையே அள்ள வைத்த (வைக்கும்) தேசம்தானே என்பதுதான். பெரியாரியவாதியாக இருந்தால் பிராமணர்கள்தான் அதற்குக் காரணம் என்றும் அம்பேத்காரியவாதியாக இருந்தால் சாதி இந்துதான் அதற்குக் காரணம் என்றும் இருக்கும் இடத்துக்கு ஏற்பத் தங்கள் வாதத்தை முன்வைப்பார்கள்.
மலத்தை அள்ளியவர்கள் தங்கள் தொழிலில் இருந்த இழிவை அகற்ற என்ன முயற்சிகள் எடுத்தார்கள்? நாலைந்து பன்றிகளைக் கயிற்றில் கட்டி வந்து சுத்தம் செய்ய வைத்திருக்கலாமே? சிந்து – சரஸ்வதி நாகரிக காலத்திலேயே கழிப்பறையில் இருந்து கழிவு நீர் ஓடை வழியாகச் சென்று ஒரு கால்வாய்வழியாக ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறத்துக்குக் கொண்டுசெல்லும் வசதி இருந்ததே… அது பின்னர் எப்படி மறைந்து, மறந்து போனது? இது போன்ற என்ற எளிய கேள்விகளை விட்டுவிட்டுப் பார்த்தாலும் எண்ணற்ற விடை தெரியாத கேள்விகள் எழத்தான் செய்கின்றன.
அத்தகைய இழிநிலையை முக்கிய காரணமாக முன்வைத்து ஆரம்பிக்கப்பட்ட தலித் விடுதலைப் போராட்டத்தினால் மலம் அள்ளும் தொழிலில் என்ன மாற்றம் வந்துவிட்டிருக்கிறது? வலிமை வாய்ந்த தலித் தலைவர் இருக்கும் உத்தரப் பிரதேசத்திலும் மனித மலத்தை மனிதர்களே அள்ளும் கொடுமை இன்றும் நடக்கத்தானே செய்கிறது. இட ஒதுக்கீட்டில் எத்தனை தோட்டி வர்க்கத்தினர் பயன் பெற்று மேலே வந்திருக்கிறார்கள்? தலித் என்ற அடையாளத்துக்குள் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் சாதியினர் அனைவருமே இதை ஒரு தலித் பிரச்னையாகப் பார்க்கிறார்களா? பல்வேறு வேலைகளுக்கான வாய்ப்புகள் இருக்கும் நிலையிலும் ஒருவர் அந்த வேலையைச் செய்வதன் காரணம் என்ன?
மனித மலத்தை மனிதர்களே அள்ளுவது பெருமளவுக்கு முடிவுக்கு வந்ததற்கு ஃபிளஷ் அவுட் டாய்லெட் என்ற ஒன்று கண்டுபிடிக்கப்பட்டதுதானே காரணம். எதிர்ப்பு அரசியலை முன்வைத்துப் போராடியவர்கள் அதில் ஒரு துரும்பைக் கூடக் கிள்ளிப் போடவில்லையே? மேலும் சாக்கடையை சுத்தம் செய்தல், குப்பை அள்ளுதல் என அந்த அவலத்துக்கு இணையானவை இன்றும் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. இந்த விஷயத்தில் இந்தியாவின் எந்த மாநிலமும் சளைக்கவில்லை என்பது வேறு விஷயம். எந்தவித தொழில்நுட்ப கண்டுபிடிப்பும் அவர்களை விடுவித்திருக்கவில்லையே.
உண்மையில் ஆலய நுழைவுப் போராட்டத்தைவிட இந்த அவலத்தை நீக்குவதற்கான போராட்டம்தானே காந்தியாலும் பெரியாராலும் முதலில் முன்னெடுக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும்? இன்றும் கூட போலியோ இல்லாத தேசம் என்பதற்குத் தருவதைவிட நூறு மடங்கு அதிக கவனத்தை இந்த விஷயத்துக்குத்தானே தரவேண்டும்? ஆனால், அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை. இதற்கான காரணம் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் நாம் மீண்டும் பிரிட்டிஷாரின் காலத்துக்குத்தான் போயாக வேண்டும்.
அதற்கு முன் இன்னொரு விஷயத்தையும் நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். மனித மலத்தை மனிதரே அள்ளுவது என்பது இந்தியாவில் அதுவும் இந்து சமூகத்தில் மட்டுமே இருந்த அவலம் அல்ல. பிரிட்டனில் நைட் சாயில் என்ற பெயரில் அழைக்கப்பட்ட மலத்தை அங்கும் மனிதர்கள் வெறும் கைகளால்தான் சுத்தம் செய்திருக்கிறார்கள். மேட்டுக்குடியினர் அதிகமான குளிரில் வெளியில் செல்வதில் இருந்து பாதுகாத்துக் கொள்ள வீடுகளில் கழிப்பறை கட்டிக் கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள். அதை எடுத்துச் செல்வதற்கு மக்களில் இருந்து ஒரு பிரிவினரைத்தான் நியமித்திருக்கிறார்கள். குலத்தொழிலாகவே அது தலைமுறைகளைக் கடந்து வந்திருக்கிறது. டிரம்களிலும் வாளிகளிலும் எடுத்துச் சென்ற மலத்தை வைத்து உரம் தயாரித்திருக்கிறார்கள்.
ஜப்பானில் மேட்டுக்குடியினரின் மலத்தில் புரதச் சத்து அதிகம் இருக்கும் என்பதால் அதில் இருந்து தயாரிக்கப்பட்ட உரத்துக்கு அதிக கிராக்கி இருந்திருக்கிறது. சீனா, சிங்கப்பூர், ஹாங்காங், ஐரோப்பா, அமெரிக்கா என எல்லா நாடுகளிலும் பழங்காலத்தில் மனிதர்கள்தான் அந்தப் பணியைச் செய்திருக்கிறார்கள். உலகின் வேறு எந்த நாட்டிலும் அந்தப்பணியில் ஈடுபட்டவர்கள், மன்னராகவோ, நிலப்பிரபுவாகவோ, பாதிரியாராகவோ, மவுல்வியாகவோ ஆனதாக பெரிதாக எந்த ஆவணமும் இல்லை. இந்தியாவில் மனித மலத்தை மனிதர்களே அள்ளுவது என்பது பிரிட்டிஷார் காலத்தில்தான் பொது கழிப்பறைகள் கட்டப்பட்டு அரசுத்தொழிலாக அங்கீகாரம் பெற்று நடக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதற்கு முன்புவரை திறந்த வெளிகளில் மலம் கழிப்பதுதான் பரவலாக இருந்துவந்திருக்கிறது.
ஆனால், உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளில் இந்த அவலம் இன்று முற்றிலும் ஒழிந்துவிட்டிருக்கிறது. அல்லது இந்தியாவைவிட வெகுவாகக் குறைந்திருக்கிறது. இந்தியா இன்றும் ஒப்பீட்டளவில் இந்த அவலத்தைத் துடைப்பதில் பின் தங்கி இருப்பதற்கு என்ன காரணம் என்று நிதானமாக யோசித்துப் பார்த்தால், நவீன யுகத்துக்குள் நாம் காலடி எடுத்துவைத்த விதத்தில்தான் அதற்கான விடை இருக்கிறது. அந்த, முதல் கோணல் முற்றும் கோணலாகிவிட்டிருக்கிறது.
இந்தியாவில் பிரிட்டிஷார் அறிமுகப்படுத்திய நவீன கல்வியானது நமது கடந்த காலத்தை இருண்ட காலமாகவே சித்திரித்தது. அந்தக் கல்வியில் முதலும் முடிவுமாக நமக்குச் சொல்லித்தரப்பட்டது என்னவென்றால், நம் முன்னோர்கள் எல்லாம் முட்டாள்கள், இழிவானவர்கள் என்பதுதான். அதனால் இந்திய அறிவுத் துறையானது அதன் பாரம்பரிய விஷயங்களில் இருந்து இயல்பாக அடுத்த கட்டத்துக்கு வளராமல் நம் கடந்த காலத்தை முற்றாக ஒதுக்கியது. தேவையற்ற அதீத குற்ற உணர்ச்சியில் ஆழ்ந்தது.
ஒரு வசதிக்காக இந்தியர்களை பிராமணர்கள், அ-பிராமணர்கள் என்று பிரித்துக்கொள்ளலாம். பிரிட்டிஷாரின் வருகையைத் தொடர்ந்து பிராமணர்களில் பெரும்பாலானோர் மிகுந்த பதற்றத்துடன் தமது வேர்களில் இருந்து தம்மை முற்றாகத் துண்டித்துக்கொண்டு ‘நவீனமயமானார்கள்’. கம்பனையும் காளிதாசனையும் படிக்காமல் ஷேக்ஸ்பியரையும் பைரனையும் கரைத்துக் குடித்தனர். சமஸ்கிருதத்தைக் கைவிட்டுவிட்டு ஆங்கிலத்துக்குத் தாவினர். இசை, கட்டடக்கலை, மருத்துவம், விவசாயம் என எந்தத் துறையை எடுத்தாலும் நமது கடந்த காலச் சாதனைகளை எல்லாம் புறக்கணித்துவிட்டு மேற்கத்திய நகல்களாக ஆனார்கள்.
அ-பிராமணர்களில் பெரும்பாலானவர்களோ இந்தியாவின் கடந்த காலத்தை பிராமண ஆதிக்கம் நிறைந்த ஒன்றாகப் பார்த்து அதை முற்றாக நிராகரித்தனர். சாதி, பெண்கள் நடத்தப்பட்டவிதம்  போன்றவற்றில் உலகம் என்ன நிலையில் இருந்தது… இந்தியா என்ன நிலையில் இருந்தது… இந்தியாவில் இருந்த நிலைக்கு உண்மையில் தனிப்பட்ட முறையில் ஏதாவது ஒரு சாதிதான் காரணமா என்ற எந்த கேள்விக்கும் நியாயமான பதிலைத் தேட முயற்சி செய்யாமல் வெறுப்பு அரசியலில் இறங்கினர். இந்தியாவின் சமூக, அரசியல் தளத்தை அந்த மனோபாவமே முழுவதும் ஆக்கிரமித்தது. அப்படியாக இரண்டு க்ரீமீ லேயரும் இந்தியாவின் கடந்த காலத்தைப் பழிப்பதையே தமது அறிவுசார் செயல்பாடாக எடுத்துக்கொண்டன. இதனால், இந்தியாவின் நிகழ்கால விஷயங்களில், இந்திய நலன் சார்ந்து சிந்திப்பதற்கு யாருமே இல்லாத நிலை உருவாகிவிட்டிருக்கிறது.
சுதந்தரம் கிடைத்து இத்தனை ஆண்டுகள் ஆன பிறகும் மலம் அள்ளும் தொழிலையும் சாக்கடையைச் சுத்தம் செய்யும் தொழிலையும் நவீனப்படுத்த எந்தவொரு முயற்சியும் இந்த இரு தரப்பினரால் எடுக்கப்பட்டிருக்கவே இல்லை (Sulabh கழிப்பறைகள் போன்ற விதிவிலக்குகள் நீங்கலாக). ஆண்டுக்கு 300 நாள்கள் வெய்யில் பொரிந்து தள்ளுமொரு நாட்டில் அதில் இருந்து மின்சாரத்தை எடுக்கும் தொழில்நுட்பத்தை வளர்ப்பதற்கு பதிலாக ஐரோப்பிய அமெரிக்க நாடுகளின் நலனுக்கு உகந்த திட்டங்களில் சொந்த மக்களைப் பணயம் வைக்கும் நிலைக்குப் போய்விட்டிருக்கிறது. நேற்று காலனி ஆதிக்கத்தின் இசைக்கு ஏற்ப ஆடினார்கள். இன்று உலகமயமாக்கலின் இசைக்கு ஏற்பக் கூத்தாடுகிறார்கள்.
உண்மையில் மேற்கத்திய கல்வியானது ஒருவகையில் நமது கடந்த கால பிழைகளை எல்லாம் களைந்து நம்மை மேம்படுத்த உதவியிருக்கவேண்டும். ஆனால், அப்படியும் நடக்கவில்லை. அதாவது, நமது கடந்த காலத்தின் நல்ல அம்சங்கள் மட்டுமல்ல, பிரிட்டிஷ் சமூகத்தின் நல்ல அம்சங்களும் நமக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கவில்லை. இந்தப் பிறழ்வே நம் இன்றைய பிரச்னைகளுக்கு முக்கியகாரணமாக இருக்கிறது. உலகின் பிற பகுதிகளில் கடந்த காலமும் நிகழ்காலமும் இந்த அளவுக்கு ஒன்றுக்கொன்று முட்டிக் கொண்டிருப்பதாக இல்லை.
பிரிட்டனில் கடந்த காலத்தில் மலம் மனிதர்களால் அள்ளப்பட்டதை தவிர்க்க முடியாத ஒரு தொழில்நுட்பப் பின்னடைவாகவே பார்த்திருக்கிறார்கள். புதிய தொழில் நுட்பம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதும் அதை நோக்கி எந்தவித குற்றவுணர்ச்சியும் இல்லாமல் நகர்ந்துவிட்டார்கள். ஆனால், இந்தியாவில், அந்தச் செயலானது இந்தியாவுக்கு மட்டுமே உரிய அவமானமாக முத்திரை குத்தப்பட்டது. ஒட்டுமொத்த சமூகமும் அதை ஏற்றுக்கொண்டு சோர்ந்து முடங்கியது. உலர் கழிபறைக்கு மாற்றாக நீர்-கழிப்பறை 1596-ல் பிரிட்டனில் ஜான் ஹேரிங்டனால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அதற்கு ஆகும் செலவும் அதிகம் இல்லை. இருந்தும், அதன் பிறகு 182 ஆண்டுகள் வரை அது மக்கள் மத்தியில் பெரிதாக வரவேற்பு பெறாமல்தான் இருந்திருக்கிறது. மனித இனம் செயல்படும் விதத்தைப் பார்க்கும்போது பல புரியாத விஷயங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. எல்லாமே “ஆதிக்க சக்தி’யின் சதியாகவே இருப்பதில்லை.
இன்று, பிராமண அறிவுவர்க்கம் உலகமயமாக்கல் பேருந்தின் படிக்கட்டில் தொற்றிக்கொள்ளவாவது இடம் கிடைத்துவிடாதா என்று விழுந்தடித்து ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அ-பிராமண அறிவு வர்க்கம் மாய எதிரியை உருவாக்கி அட்டைக்கத்தியைச் சுழற்றிப் போராடி வருகிறது. நேற்று காலனி ஆதிக்க சக்திகளின் இடத்தை இன்றைய உலகமயமாக்கல் சக்திகள் பிடித்துவிட்டிருக்கின்றன. இரண்டிலும் பாதிக்கப்படுவதென்னவோ பாவப்பட்ட நாம்தான். என்று இந்தியாவின் கடந்த காலம் குறித்த பிழையான எண்ணங்களை மாற்றிக் கொண்டு உண்மையான எதிரியைப் புரிந்துகொண்டு பிராமண, அ-பிராமண வர்க்கங்கள் கை கோக்கிறதோ அன்றுதான் நமக்கு விடிவு பிறக்கும். இல்லையென்றால், யது வம்சத்துக்கு நேர்ந்ததே நமக்கும் நேர்ந்துவிடலாம்.

Share/Bookmark

தங்கத்தைப் பார்த்து இளிக்கும் பித்தளை

தங்கத்தைப் பார்த்து இளிக்கும் பித்தளை:
மறைக்கப்பட்ட இந்தியா / அத்தியாயம் 7
இந்தியாவில் கல்வி இப்படி அனைத்து சாதியினரையும் உள்ளடக்கியதாக இருந்த காலகட்டத்தில் பிரிட்டனில் கல்வி எப்படி இருந்தது என்பதையும் பார்ப்பது அவசியம்.
ஃபிரான்சிஸ் பேகன், ஷேக்ஸ்பியர், மில்டன், நியூட்டன் என பல மேதைகள் உருவாகியிருந்தார்கள் என்றாலும் 18-ம் நூற்றாண்டு வரை கல்வியானது மேட்டுக்குடியினருக்கு மட்டுமானதாகவே இருந்தது (விதிவிலக்குகள் நீங்கலாக). இந்த நிலைமையானது புராட்டஸ்டண்ட் இயக்கம் வலுப்பெற ஆரம்பித்ததும் மேலும் இறுக்கமடைந்தது. 16-ம் நூற்றாண்டு நடுவில் இதற்காக ஒரு சட்டமே இயற்றப்பட்டது. ஆங்கில பைபிளானது தேவாலயங்களில் படிக்கப்படக்கூடாது. தனிப்பட்ட முறையிலான படிப்பு என்பது அரச பரம்பரை, பிரபுக் குடும்பங்கள், வர்த்தகர்கள் ஆகியோருக்கு மட்டுமே தரப்படவேண்டும். கைவினைக் கலைஞர்கள், விவசாயிகள் போன்ற சேவைப் பணியாளர்களுக்கு அது முற்றாகத் தவிர்க்கப்படவேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டது. விவசாயியின் மகன் விவசாயத்தில் ஈடுபடவேண்டும். கைவினைக் கலைஞர்களின் மகன் அந்தத் தொழிலில் ஈடுபடவேண்டும். மேட்டுக்குடியினரின் மகன் நிர்வாகம், சட்டம் போன்றவற்றைக் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும். ஏனென்றால் பிற எல்லா தேசங்களையும் போலவே நமக்கும் விவசாயிகளின் தேவை இருக்கவே செய்கிறது. எனவே, சமூகத்தின் எல்லா பிரிவினரும் பள்ளிக்குச் செல்லத் தேவையில்லை என்று எட்டாம் ஹென்றி 1542-43-ல் வெளியிட்ட அரசாணை தெரிவிப்பதாக, ஏ.ஈ.டோப்ஸ் எழுதிய எஜுகேஷன் அண்ட் சோஷியல் மூவ்மெண்ட்ஸ் 1700-1850 எனும் நூல் தெரிவிக்கிறது.
17-ம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதியில் இருந்து சாதாரண மக்களுக்கான சாரிட்டி பள்ளிகள் (Charity School) மெதுவாக வர ஆரம்பித்தன. இந்தப் பள்ளிகளின் முக்கிய நோக்கம், உடலுழைப்புப் பணியாளர்களின் மதம் சம்பந்தமான அறிவைக் கொஞ்சம்போல மேம்படுத்த வேண்டும். ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் தேவாலயத்தில் நடக்கும் வேதாகம வாசிப்புக்கு உகந்தவர்களாக ஆக்கவேண்டும் என்பதுதான்.
ஆனால், இந்த சாரிட்டி பள்ளி இயக்கமானது ஆரம்பகட்ட உற்சாகத்துக்குப் பிறகு மெள்ள தேக்கமடைந்துவிட்டது. 1780 வாக்கில் சண்டே ஸ்கூல் மூவ்மெண்ட் (Sunday School movement) என்பது ஆரம்பித்தது. அனைவருக்கும் கல்வி என்பது இதன் நோக்கமாக இருந்தது. ஆனால், இந்தக் காலகட்டத்திலும் மிஷனரி நோக்கிலான கல்வியை மட்டுமே பிரதானமாகக் கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு குழந்தையும் பைபிள் வாசிக்கக் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்பதுதான் அதன் முத்திரை வாக்கியமே. ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் தேவாலயம் நிரம்பிவழிய வேண்டும் என்ற முக்கியமான லட்சியமானது இந்தவகைப் பள்ளிகளை நாடு முழுவதும் ஆரம்பிக்க வைத்தது. சில காலம் கழித்து, தினசரி (பகல் நேரப்) பள்ளிகள் (Day School) மீது கவனம் விழ ஆரம்பித்தது. அதன் பிறகு கல்வி முன்பைவிட வெகு வேகமாகப் பரவ ஆரம்பித்தது. இருந்தும் 1834-ல் நகரப் பள்ளிகளில் மத போதனை, எழுதப் படிக்க கற்றுக்கொள்ளுதல், அடிப்படை கணிதம் ஆகியவை மட்டுமே கற்றுத் தரப்பட்டிருந்தது. ஒரு சில கிராமப்புறப் பள்ளிகளில் தீய விளைவுகள் ஏற்பட்டுவிடும் என்ற பயத்தால் எழுதக் கற்றுக் கொடுக்கப்படவில்லை.
தினசரி பள்ளி இயக்கமானது 1802-ல் இயற்றப்பட்ட பீல் சட்டத்தின் மூலம் முடுக்கிவிடப்பட்டது. இதன்படி, சிறுவர்களை வேலைக்கு நியமிக்கும் எஜமானர்கள், அந்தச் சிறுவர்களுக்கு ஏழுவருட பணிக் காலத்தில் முதல் நான்கு வருடங்களுக்கு எழுத, படிக்கவும் கணிதமும் கற்றுத் தர ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் தேவாலயத்தில் மத வகுப்பு நடக்கும்போது அந்தச் சிறுவர்கள் அதில் பங்குபெறவைக்கவேண்டும் என்று சட்டம் சொன்னது. ஆனால், இந்த சட்டம் அவ்வளவாக அமலாகவில்லை.
இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் ஆசிரியர் ஒருவரின் முறையான கண்காணிப்பு மூலமான கல்வியானது (ஜோசஃப் லன்காஸ்டர், ஆண்ட்ரூ பெல் ஆகியோரால் முன்மொழியப்பட்டது. இது இந்திய கல்வி முறையில் இருந்து கடன் வாங்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று நம்பப்படுகிறது) நடைமுறைக்கு வந்தது. இதன் மூலம் கல்வி கற்பவர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக உயர்ந்தது. 1792-ல் கல்வி கற்றவர்களின் எண்ணிக்கை 40,000 ஆக இருந்தது. 1818-ல் அது 6,74,883 ஆக அதிகரித்தது. 1851-ல் 21,44,377 ஆனது. 1801 இருந்த பள்ளிகளின் எண்ணிக்கை தனியார் மற்றும் பொது பள்ளிகள் 3363. படிப்படியாக அதிகரித்து 1851-ல் 46,114 ஆக உயர்ந்தது.
ஆரம்பத்தில் கல்வி போதனையானது மிகவும் சுமாராகவே இருந்திருக்கிறது. ஜோசஃப் லன்காஸ்டர் இது பற்றிச் சொல்லும்போது, ஆசிரியர்கள் அறியாமை நிறைந்தவர்களாக இருந்ததோடு பள்ளிக்கு குடித்துவிட்டு வருபவர்களாகவும் இருந்தனர் என்கிறார். எத்தனை வருடம் கல்வி கற்றனர் என்பது பற்றியும் டேப்ஸ் தன் புத்தகத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். மாணவர்கள் ஒழுங்காக பள்ளிக்கு வருவதில்லை என்பதையெல்லாம் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளாமல் தாராள மனதுடன் பார்த்தால் மாணவர்கள் படிக்கும் வருடங்களின் எண்ணிக்கை 1835-ல் ஒரு வருடமாக இருந்தது 1851-ல் இரண்டு வருடமாக அதிகரித்திருக்கிறது!
18-ம் நூற்றாண்டில் பொதுப் பள்ளிகளின் நிலைமை மேலும் மோசமடைந்திருக்கிறது. உதாரணமாக 1797 ஜனவரியில் ஸ்க்ரூஸ்பரி (Shrewsbury) பள்ளியில் படித்த மாணவர்களின் எண்ணிக்கை என்ன தெரியுமா? சுமார் 3 அல்லது நான்கு! சில பல கடுமையான முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்ட பிறகு அந்த எண்ணிக்கை 20 ஆக பின்னர் உயர்ந்ததாம். ஈடன் பள்ளி (Eton) போன்ற இடங்களில் எழுத்துப் பயிற்சியும் கணிதமும் கற்றுத் தரப்பட்டிருக்கிறது. ஆங்கில, லத்தீன் புத்தகங்கள் கற்றுத் தரப்பட்டுள்ளன. ஐந்தாம் வகுப்பில் புராதன புவியியல், அல்ஜீப்ரா போன்றவை கற்றுத் தரப்பட்டிருக்கின்றன. அந்தப் பள்ளியில் தொடர்ந்து படித்தவர்கள் யூக்ளிட் ஜ்யோமிதி பற்றி ஓரளவுக்குப் படித்தனர். ஆனால், 1851 வரை கணிதம் பள்ளிப் பாடத்திட்டத்தின் முக்கிய அங்கமாக ஆகியிருக்கவில்லை. அப்போதும் கூட கற்றுக் கொடுத்த ஆசிரியர்கள் அந்தப் பாடத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் என்று சொல்ல முடியாத நிலையே இருந்திருக்கிறது.
ஆக்ஸ்ஃபோர்டு, கேம்பிரிட்ஜ் போன்ற பல்கலைக்கழகங்கள் எல்லாம் நாலந்தா, தட்சசீலத்தில் இருந்தவற்றைப்போல் முக்கியமானதாகவே இருந்திருக்கின்றன. இந்தியாவுக்கு குறிப்பாக 1773க்குப் பிறகு வந்த மேற்கத்திய பயணிகள், அறிஞர்கள், நீதிபதிகள் எல்லாம் இந்தப் பல்கலைக்கழகங்களில் படித்தவர்களாகவே இருந்தனர். ஆனால், 1800 வரையில் அடிப்படைக் கல்வி என்பதே பொது மக்கள் அளவில் வெகு குறைவாகவே இருந்திருக்கிறது. இந்தியாவில் அந்த நேரத்தில் தரப்பட்ட கல்வியும், அந்தக் கல்வியைப் பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகமாகவே இருந்திருக்கிறது. அனைத்து பிரிவினரும் கல்வி பெற முடிந்திருக்கிறது. கற்றுத் தரப்பட்ட பாடங்களும், கல்வி பெற்ற வருடங்களும் அதிகமாகவே இருந்திருக்கின்றன. கலை இலக்கியங்களில் படைக்கப்பட்ட மாபெரும் சாதனைகள் மட்டுமல்லாமல் அடிப்படைப் பொதுக் கல்வியிலும் சிறந்து விளங்கிய இந்தக் கல்வி முறையைத்தான் மிகவும் பின்தங்கியதாக பின்னால் வந்த பிரிட்டிஷார் சொன்னார்கள்.
தங்கத்தைப் பார்த்து பித்தளை கேலி செய்ததைப் போல். ஆனால், இந்த உண்மைகள் எல்லாம் மறைக்கப்பட்டுவிட்டதால், நம் மனங்களில் தங்கத்தின் மதிப்பு தெரியாமலேயே போய்விட்டிருக்கிறது. பித்தளையின் பின்னால் பித்துப் பிடித்தபடி இன்றும் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.
(தொடரும்)

இதுவரை

Share/Bookmark